Οι αλυσίδες εφοδιασμού εντοπίζουν γρήγορα, δρουν αργά: Πώς οι πράκτορες AI το διορθώνουν
Οι διαταραχές στις αλυσίδες εφοδιασμού αναμένεται να κοστίσουν στις επιχειρήσεις περίπου 184 δισεκατομμύρια δολάρια το 2025, σύμφωνα με την Έκθεση Παγκόσμιου Κινδύνου της J.S. Held. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος αυτού του ποσού εξακολουθεί να επενδύεται στην ταχύτερη ανίχνευση προβλημάτων και όχι στην ταχύτερη δράση. Συνήθως, αυτό το ποσό αντιμετωπίζεται σαν φυσικό φαινόμενο, όπως οι καταιγίδες που συμβαίνουν και ακολουθούνται από κόστη. Αντί να το βλέπουμε έτσι, μπορούμε να το δούμε ως προδιαγραφή προϊόντος που αναδεικνύει ένα λειτουργικό μοντέλο το οποίο μπορεί να εντοπίσει ένα πρόβλημα ώρες ή ημέρες νωρίτερα, αλλά εξακολουθεί να μην μπορεί να δράσει μέχρι να ανοίξει ένα εισιτήριο από κάποιον, να συγκληθεί μια κλήση και να επανεισαχθούν τα ίδια δεδομένα σε τρία συστήματα.
Η ανίχνευση είναι ένα πρόβλημα που έχει λυθεί αρκετά
Οι πλατφόρμες ορατότητας, οι πύργοι ελέγχου, οι δείκτες κινδύνου, οι ψηφιακοί δίδυμοι και οι πίνακες εξαιρέσεων έχουν καθορίσει την τελευταία δεκαετία της τεχνητής νοημοσύνης στην αλυσίδα εφοδιασμού. Αυτή η δεκαετία ήταν πολύ καλή στο να μειώσει τον χρόνο μεταξύ ενός γεγονότος και της επίγνωσής του, αλλά λιγότερο καλή στο να μειώσει τον χρόνο μεταξύ της επίγνωσης και μιας εμπορικής πράξης. Ρωτήστε έναν διευθυντή αλυσίδας εφοδιασμού πού πήγε ο προϋπολογισμός για την τεχνητή νοημοσύνη και η απάντηση συνήθως περιλαμβάνει γνωστές λίστες: αίσθηση ζήτησης, πρόβλεψη ETA, αξιολόγηση κινδύνου προμηθευτών, βελτιστοποίηση αποθεμάτων και αναλύσεις λωρίδων. Αυτά τα εργαλεία λειτουργούν, αλλά δεν εξηγούν το κόστος των 184 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το κόστος προκύπτει μετά την ανίχνευση: επιτάχυνση ή αναμονή, διαχωρισμός της παραγγελίας ή αποδοχή της καθυστέρησης, επαναπροσφορά της λωρίδας ή πληρωμή της τιμής spot, συγχώνευση δύο μισοάδειων κινήσεων ή αποστολή και των δύο, αλλαγή από θάλασσα σε αέρα για τα SKU που δικαιολογούν το επιπλέον κόστος. Αυτές είναι περιορισμένες, επαναλαμβανόμενες αποφάσεις που εμπίπτουν σε πολιτικές, συμβόλαια και όρια αποθέματος που η εταιρεία έχει ήδη θέσει, και εξακολουθούν να περιμένουν σε μια ανθρώπινη ουρά.
Το εισιτήριο είναι το προϊόν
Οι περισσότερες τρέχουσες αναπτύξεις βασίζονται στο εισιτήριο. Το μοντέλο παράγει μια σύσταση, η σύσταση γίνεται ειδοποίηση, η ειδοποίηση γίνεται εργασία και η εργασία περιμένει έναν σχεδιαστή που ήδη ασχολείται με άλλες εργασίες. Μέχρι να δράσει ο σχεδιαστής, οι επιλογές έχουν περιοριστεί – η χωρητικότητα του εναλλακτικού μεταφορέα έχει εξαντληθεί, το παράθυρο συγχώνευσης έχει κλείσει και η επόμενη θέση παραγωγής του προμηθευτή έχει κατανεμηθεί. Αυτή η ροή εργασίας δεν είναι ένα προσωρινό βήμα προς την αυτονομία αλλά το προϊόν που αγόρασαν οι εταιρείες. Οι προμηθευτές πούλησαν γνώση επειδή είναι εύκολο να επιδειχθεί και να ελεγχθεί, ενώ η δράση αγγίζει χρήματα, συμβόλαια, επίπεδα υπηρεσιών και ευθύνες. Έτσι, η βιομηχανία αυτοματοποίησε το μέρος της δουλειάς που δεν απαιτεί υπογραφή. Μόνο το 27% των οργανισμών επιτρέπουν στην τεχνητή νοημοσύνη να αναλαμβάνει αυτόνομη δράση, ενώ το 52% την περιορίζει σε υποστήριξη αποφάσεων.
Περιορισμένη δράση ως το επόμενο μοντέλο
Οι εταιρείες που αναμένεται να κερδίσουν μερίδιο δεν είναι αυτές με τον πιο τακτοποιημένο πύργο ελέγχου, αλλά αυτές που προεγκρίνουν μια στενή κατηγορία κινήσεων και επιτρέπουν στους πράκτορες να τις εκτελούν ενώ η εξαίρεση είναι ακόμα φθηνή. Επαναπροσφορά μιας λωρίδας όταν η ETA του συμβεβλημένου μεταφορέα ξεπερνά ένα όριο και ένας κατάλληλος εναλλακτικός βρίσκεται εντός της εγκεκριμένης ζώνης τιμών. Συγχώνευση εξερχόμενων κυμάτων όταν οι ρυθμοί πλήρωσης και οι χρόνοι αποκοπής καθιστούν μια συνδυασμένη κίνηση φθηνότερη από δύο. Αλλαγή τρόπου σε ένα καθορισμένο σύνολο SKU όταν το κόστος του αέρα είναι χαμηλότερο από το κόστος μιας χαμένης λιανικής ευκαιρίας. Ανακατανομή αποθέματος ασφαλείας μεταξύ δύο κέντρων διανομής όταν μια αστοχία πρόβλεψης και ένας περιορισμός μεταφοράς ευθυγραμμίζονται.
Τρεις προϋποθέσεις για πραγματική αλλαγή
Πρώτον, οι αποφάσεις πρέπει να γράφονται ως πολιτικές, όχι ως φυλετική γνώση. Αν το μόνο μέρος που ζει το "θα πληρώσουμε αέρα για τα Α-αντικείμενα μετά από 48 ώρες καθυστέρησης στη θάλασσα" είναι στο μυαλό ενός σχεδιαστή, κανένας πράκτορας δεν μπορεί να το εκτελέσει. Η εργασία των επόμενων δύο ετών είναι λιγότερο η εκπαίδευση μοντέλων και περισσότερο ο σχεδιασμός αποφάσεων: ποιες κινήσεις είναι αναστρέψιμες, ποιες έχουν όρια και ποιοι προμηθευτές και τρόποι είναι προεγκριμένοι. Δεύτερον, τα συστήματα εκτέλεσης πρέπει να αποδέχονται συναλλαγές που ξεκινούν από μηχανές. Ένας πράκτορας που μπορεί να συντάξει μια RFQ αλλά δεν μπορεί να την αναρτήσει εξακολουθεί να είναι εργαλείο ανίχνευσης. Τα TMS, WMS, οι σουίτες προμηθειών και τα API μεταφορέων πρέπει να αντιμετωπίζουν έναν περιορισμένο πράκτορα όπως αντιμετωπίζουν έναν νεότερο αγοραστή με όριο δαπανών – αυθεντικοποιημένο, καταγεγραμμένο και αναστρέψιμο. Τρίτον, η ευθύνη πρέπει να μετακινείται μαζί με τη δράση. Αν μια επαναπροσφορά εντός πολιτικής πάει στραβά, η ανασκόπηση πρέπει να εξετάσει την πολιτική, τα δεδομένα και το όριο, όχι να αναζητήσει το άτομο που "έπρεπε να ελέγξει". Μέχρι να συμβεί αυτή η πολιτιστική αλλαγή, κάθε πράκτορας θα σχεδιάζεται να περιμένει, επειδή η αναμονή είναι ο τρόπος με τον οποίο επιβιώνουν οι καριέρες.
Το ανταγωνιστικό χάσμα
Για κάποιο διάστημα, και τα δύο μοντέλα θα φαίνονται παρόμοια σε μια διαφάνεια – και τα δύο θα έχουν AI, και τα δύο θα έχουν έναν πύργο ελέγχου. Η διαφορά θα φανεί στον χρόνο κύκλου από την ανίχνευση μέχρι την εμπορική πράξη, και στη συνέχεια στην υπηρεσία και το κόστος. Οι εταιρείες που συνεχίζουν να αγοράζουν ανίχνευση θα γνωρίζουν για την καταιγίδα νωρίτερα. Οι εταιρείες που εξουσιοδοτούν περιορισμένη δράση θα έχουν ήδη επαναπροσφέρει τη λωρίδα, συγχωνεύσει το κύμα και μετακινήσει τα Α-αντικείμενα πριν κλειστεί η κλήση για το περιστατικό. Η διαταραχή δεν πρόκειται να εξαφανιστεί. Οι χρόνοι παράδοσης σε κρίσιμα εξαρτήματα, η αστάθεια του τρόπου και η πολυεπίπεδη αδιαφάνεια είναι δομικά χαρακτηριστικά του δικτύου. Αυτό που παραμένει προαιρετικό είναι αν η απάντηση περιμένει έναν άνθρωπο να ανοίξει μια ουρά. Το προϊόν που δημιούργησε την καθυστέρηση ήταν η γνώση χωρίς εξουσία. Το προϊόν που την τερματίζει είναι ένας πράκτορας που επιτρέπεται να ξοδέψει λίγα χρήματα, εντός ενός ορίου, πριν κάποιος είναι ελεύθερος να κοιτάξει.
